Önce çok bekleriz, sonra çok çalışırız . Peki neleri kaybederiz, hiç düşündünüz mü ?

Geçen haftalar Türkiye’de önemli başarılara imza atmış, saygın bir ticaret adamıyla aynı masadaydık. Öyle ki Türkiye’nin saygın bir çok firmasında çalıştıktan sonra kendi şirketlerini kurmuş ve kendi sektöründe birer marka haline getirmiş hepsini. Bizimle o eşsiz deneyimlerini tam 3 saat hiç durmadan paylaştı ve biz de tüm radarlarımız açık dinledik.  Günün sonunda konuşmasını bitirdiğinde çok etkilenmiştim. Bu yazım da bu konuşmanın etkisinde olacaktır, haberiniz olsun.

Üniversiteden mezun olduktan sonra ufak bir azınlık çok para kazanma, insanlığa faydalı şeyler yapma, zengin olma hayaliyle  ticarete atılır. Diğer tarafta çoğunluk olanlar ise prestijli, “ kurumsal ” bir firmada iyi bir maaşla çalışmak ve orada yükselmek hayali kurar.

Hayallerin ortak planı, güzel bir gelecek, daha iyi bir yaşam ( biz elde ettikçe sürekli artacaktır), ailemizle birlikte geçirebileceğimiz daha rahat bir hayattır aslında.

Bu hayalimizin  peşinden gitmek için neler yapmayız ki ? Gecelere kadar çalışır, gelecek güzel günleri düşünür, bunun için  daha çok çalışır dururuz.  Kimimiz hiç riske atmayayım kendimi , devlete kapağı atıp sabit maaşımı alırım düşüncesindedir. Bunun için gecesini gündüzüne katar KPSS çalışır, çalışır, çalışır. Hadi kazanır KPSS’yi, bu seferde atanmayı bekler, bekle gülüm bekle !!!

Kimisi bankaya kapağı atayım, ne de olsa daha kurumsallar, paramı da düzenli alırım, hem yükselme imkanı da var der ve yazılır kursa. Banka sınavlarına hazırlanmaya başlar. Çalışır, çalışır, çalışır. Sınav parasını yatırır, girer sınava. Aylar geçer, hiç bir dönüş alamaz. Bekler bekler, bekle gülüm bekle !!!

Kimisi İngilizcem çok iyi değil, ingilizcemi geliştirirsem daha rahat iş bulurum der. Ne yapar eder ailesinden 3.000 -5.000 arasında para koparır, ya work and travelle Amerika’ya ya da İngilizce kursuna gider aylarca. Yine çalışır, çalışır, çalışır. Bir sürü sınava girer ve aylar sonra İngilizce’yi de öğrendim der . Şimdi iş bulmak daha kolaydır onun için. Özgeçmişinde ingilizcesini göğsünü kabarta kabarta “çok iyi” olarak doldurur. Başlar iş ilanlarına başvurmaya. Sonra oturur cevap bekler, bekler , bekler…

Kimisi de üniversitede lisansının üzerine bir de yüksek lisans yapayım der. Malum ülkemizde bekleyen çok insan olduğu için belki yüksek lisans yaparsam beni bekletmezler der. KPDS , ALES sınavları için kolları sıvar. Çalışır, çalışır, çalışır. Sınava girer, çıkar. Sonucunu bekler, bekler, bekler. Sonuç açıklanır, bu sefer tercihini yapar. Şanslıdır, girer istediği yüksek lisansa. Yatırır parasını, okur, okur, okur. Bitirir yüksek lisansını, artık daha kolaydır iş bulmak onun için. Hiç değilse öyle sanar. Başvuruda bulunduğu iş ilanlarından cevap bekler, bekler  bekler.

Beklemelerimizin son bulduğu bir günde istediğimizi alabiliyorsak ne mutlu bize,  değmeyin keyfimize. Ohhhh istediğimiz işte çalışıyoruz sonunda !

Bitti mi  ? Bitmedi . Daha çok para kazanmalıyız artık . O yüzden terfi almak , terfi almak için de daha çok çalışıp patronun sınavından geçmeliyiz. Sınavlara alışığız ya nede olsa, bizim için sorun değildir. Daha çok çalışırsak bu sınavı da geçeriz elbette. Çalışırız, çalışırız, çalışırız. Aldıysak terfiyi demeyin keyfimize.

Gün geçtikçe daha talepkar oluruz, bir yazlık, bir kışlık evimiz olsun deriz. Çocuğumuzu çok iyi okula göndermeyi, ona çok iyi eğitimler aldırmayı düşünürüz. Sonra gecemiz gündüzümüz birbirine karışır daha çok çalışır, çalışır, çalışırız.

Çalışmak iyidir elbette, buna diyecek bir lafım kesinlikle yok olamaz da zaten. Ancak bu kadar yoğun çalışırken ister istemez birçok güzelliği kaçırıyoruz. Bu bazen çocuğumuzun kahkahaları / başarıları / başarısızlıkları / Mutluluğu/Mutsuzluğu oluyor, bazen ise kaybettiğimiz SAĞLIĞIMIZ.

Hele ki kaybettiğimiz sağlık olduğunda bunca yıl çalışıp biriktirdiğimiz paraları, bu sefer sağlığımızı tekrar kazanmak için harcıyoruz.

Birbiriyle çelişkili gibi görünen bu duruma çoğumuz ister istemez düşüyoruz.

Eee napalım yani ? Çalışmayalım mı Uğur ? soruları aklınızda belirmeye başlıyorsa, bu yazıyı baştan okumanızda fayda var.

Çalışalım, çalışalım elbet ama kendimize ve sevdiklerimize de zaman ayırmayı ihmal etmeyelim.

Hayat kısa, hayatı değerli kılabilecekler biziz.

 

 

Beni Twitter’dan da takip edebilirsiniz.

www.ugurakkus.com

Reklamlar

Şirketler için Facebook kullanımı

Az önce   “Sosyal Medya-Facebook” konulu bir sunum izledim ve çok keyif aldım. Facebook’un şirketler ile olan etkileşimine değiniyor sunum .

2009 yılında şirket’lerin facebook kullanımı %24 iken 2011’de bu oran %44 lik ciddi bir artış sağlıyor. Şirketlerin ortalama %61’i Facebook’u sosyal medya’da en etkili site olarak görüyor.

B2B sitelerinde ise,  Facebook’un liderliği bir alt sıraya düşüyor ve yerini Twitter’e kaptırıyor. B2B sitelerin %86’sı twitter’ı kullanıyor.

Araştırmanın en ilgi çekici sonuçlarından biri de tüketicilerin %80 ‘i şirket’in duyuru, kampanya vb. bilgilendirmelerini facebook üzerinden almayı tercih ediyor olması. Yani çoğu firmanın toplu mail programlarıyla gönderdiği maillerden hoşnut olmayan tüketiciler, facebook duvarına yaz ben ordan görürüm’ü tercih ediyor.

Facebook kullanım sıklığını  sektörlere göre dağılımı araştırıldığında ise başı %46 ile eğlence sektörü çekiyor. Facebook kullanıcılarının büyük bir oranı eğlence sektörleriyle ilişkili fan sayfalarına üye. Eğlence sektörünün en yakın takipçisi ise  yiyecek sektörü oluyor.

Facebook sayfanızı daha çok kişinin beğenmesini sağlamak için aşağıdaki önerilere kulak vermek gerekiyor.

  • Facebook’ta yazdığınız iletileri fazla uzatmayın maksimum  80 karakter olsun ,
  • İletileri mesai saatleri dışında yazmaya dikkat edin,
  • İletilerinizi soruyla bitirin , (Yarın haftasonu. Planınız var mı ? gibi)
  • Mail atarken imzanıza mutlaka facebook sayfanızın bağlantısını ekleyin , (Örn : Facebook’tan bizi takip edin)
  • Sayfalarınızda promosyonlara yer verin, çekilişler düzenleyin . (Örn: Sayfamıza en çok arkadaşını kayıt ettiren ilk 4 kişiye laptop)

Peki müşterilerimize facebook sayfamızı beğendirdik diyelim. Aradan biraz geçtikten sonra baktık ki sayfamızı beğenenler bir bir vazgeçiyor. Peki neden ?

Araştırmaya katılanların  %44’ü firma çok sık ileti yazıyorsa beğenmekten vazgeçerim diyor.

%43’ü yazılan iletilerden dolayı duvarımda bana yer kalmadı, duvarımı istile ediyorsun diyor,

%38’i Çoğu zaman aynı iletileri gönderip duruyorsun ya da sıkıcı iletiler göndermeye başladın diyor .

“İyi” den “Mükemmel” Şirkete

Bu aralar İyi’den mükemmel şirkete dönüşen firmaların hikayesini okuyorum. Çok çarpıcı bilgiler öğrendim. Bunların bir kısmını sizinle paylaşmak istiyorum.

  • Şirket dışından gelen ünlü liderlerle şirketin iyiden mükemmele dönüşümü arasındaki bağlantı, negatif. İyiden mükemmele dönüşmüş 11 şirketin 10’unun CEO’su şirketin içinden gelmiştir.
  • İyiden mükemmele dönüşen şirketler sadece mükemmel olmak için ne yapmak gerektiğine değil, aynı zamanda ne yapmamak  gerektiğine ve ne yapmaktan vazgeçmek gerektiğine de odaklanıyor.
  • En ilginç olanı ve yazarın’da hayretle öğrendiği bir bilgi ise iyi  bir şirketi mükemmele dönüştüren liderlerin sürekli gazetelerin birinci sayfasında görmeye alıştığımız, artık ünlüler kervanına katılmış, büyük kişilikleri olan, “high-profile” liderler değildi. Bu  insanlar geri plan’da kalmayı tercih eden, sakin, hatta utangaç insanlardı. Kişisel planda alçakgönüllülük ile mesleki planda irade ve yaptırım gücünün paradoksal bir karışımıydılar.

Bu liderler önce otobüse doğru insanların bindirip yanlış insanları indirdiğini , sonra da herkesi doğru koltuğa oturttuğunu gördük.

Kitabı okudukça önemli bulduğum bulguları sizinle paylaşmayı düşünüyorum.  “Otobüse doğru insanları bindirmek” kavramı çok hoşuma gitti.  Şirketinize doğru insanları alın, daha sonra onları doğru yerlere yerleştirin. Ondan sonra şirketinizin nereye gideceğini doğru insanlarla beraber daha kolay bulacaksınızdır.

Ve bu doğru insanlar “bir halife bin yardımcısı” şeklinde hareket etmezler.

Kiminin iş ayağına gelir :-)

Bağdat caddesinde kafesi olan bir müşterimizin yanına ziyarete gittim geçenlerde. Keyifli geçen görüşmemizde müşterimizin başına gelen olay çok hoşuma gitti ve çok mutlu oldum. Bu mutluluğuma neden olan şeyi sizinle paylaşmak istiyorum.

Müşterimiz, Unisbul.com üzerinden verdiği ilana başvuruda bulunan onlarca  aday arasından birini iş görüşmesine çağırır.

Adayımız ertesi gün evinden çıkar ve bağdat caddesine gelir. Kime sorsam kime soram diye düşünmüş olacak ki hemen karşısında ki  X pastanesi dikkatini çeker.  Ve pastaneden içeri girip adresi sorar . Pastanecide meraklı olacak ki noldu neden arıyorsun sen burayı der ?

İş arayan adayımız ise “İş görüşmesine gelmiştim” der. Doğru yerdesin der X pastanesindeki yetkili. Bizde eleman arıyoruz, gel burada çalış.

Veeeee iş arayan bu adayımız kendisini çağıran müşterimiz değilde  adres sorduğu X pastanesinde iş’e başlar.

Müşterimiz ise Unisbul.com‘dan başka bir aday çağırır ama bu sefer temkinli davranıp adresi bulamazsan beni çaldır ben ararım seni der. :-)))

İş var ama nitelikli eleman yok

Yaklaşık 4 yıldır üniversite öğrencileri ve mezunlara iş imkanları sunuyorum. İş var ama nitelikli eleman yok deselerdi bundan önce herhalde çoğu insan gibi “hadi l.. ordan derdim. Türkiye’de o kadar işsiz varken sen kalkmış eleman yok diyorsun dalgamı geçiyorsun kardeşim, derdim. Ama şu an’da böyle düşünmüyorum. Bu yazıda böyle düşünmeme sebep yaşadığım olayları paylaşacağım sizinle, belki bana hak verirsiniz.

Aslında bu kendinizi karşınızdakinin yerine koyarak düşünmenizle ilgili. İş arayan olarak kendi pencerenizden bakarak “işsizim işte kimse bana iş vermiyor ” diye düşünürsünüz, firmalar’da nitelikli elemanları bulmak için danışmanlık firmalarına tonlarca para öderler.  Düşünebiliyor musunuz sizin gibi iyi bir elemanı bulmak için işverenler danışmanlık firmalarına tonlarca para ayırıyorlar. Doğru elemanı nitelikli elemanı bulmak için departmanlar oluşturuyorlar. Siz de bir yandan iş yok diye dizinize vurup duruyorsunuz. Çok tezat bir durum değil mi ne dersiniz ?

İyi bir elemanı hiçbir firma kaybetmez. Çünkü iyi bir elemanı kaybettiğinde onun yerine gelecek elemanı bulmak için harcayacağı para ve zaman  işverene pahalıya neden olur.

Danışmanlık yaptığımız bir firma “halkla ilişkiler elemanı ” bulmamız için bizi görevlendirdi.  Neyse ilanımızı çıktık ve başvuruları almaya başladık. Şimdi size bu süreçte geçen trajik olayları anlatarak neden “iş var ama nitelikli eleman yok ” düşüncemi anlatacağım.

Başvurular arasından ilk adayımızı çağırıyorum. Aday görüşmeye zamanında geliyor. Ancak erkek arkadaşıyla  el ele birlikte odaya geçiyorlar. Kendisine görüşmeyi kendisiyle yapacağımızı söylüyoruz ama adayımız yanındaki erkek arkadaşının nişanlısı olduğundan bir problem oluşmayacağını yanında kalmasını istediğini belirtiyor. Görüşmeyi gözleri sürekli nişanlasında olan adayımızla mülakatı kısa sürede bitiriyorum.

İkinci adayımızı çağrıyoruz.  Özgeçmişinde yazdığı kadarıyla iş tecrübeleri pozisyon için yeterli.  Görüşmeye yalnız geliyor bu adayımız . Görüşme odasına alıyoruz ve mülakatımız doğal halinde ilerliyor ve adayımı gönderiyorum. Adayla ilgili görüşlerim olumlu, pozisyon için gayet iyi bir aday. Gerek tecrübeleri , gerekse mülakatta verdiği cevaplar tatmin edici. Akşama doğru adayı arayıp işe alındığını söylemek istiyorum. Arıyorum , arıyorum ama telefona bakmıyor. Aradan biraz zaman geçtikten sonra son kez arıyorum. Bu sefer telefonum meşgule veriliyor. 2 dk sonra ise bir mesaj geliyor telefonuma. İşinizle ailevi nedenlerden dolayı kabul etmiyorum, lütfen beni rahatsız etmeyin….

Başka bir adayımızı çağrıyoruz bu sefer. Hatta bu aday kendisini mülakata davet ettirmek için epey aradı bize. Bu işe çok ihtiyacı olduğunu, eğer görüşmeye davet edilirse kendisinin bu pozisyon için ne kadar iyi olduğunu bizimde görebileceğimizi söyledi. İyi dedim yarın sabah 10 ‘da gelin görüşelim. Ertesi gün saat 10.10 , telefonla arıyorum adayı. Acaba yolumu bulamadı diye. Telefonda uykulu bir ses tonu, “haa,aaa şey alarmım çalmamış  . . . . . ”

Yukarıdaki örnekleri hiç bir yorum katmadan, ne yaşadıysam onları kendi doğallığında sizinle paylaştım. Çünkü yorumu size bırakmak istedim. Hal böyleyken “iş var nitelikli eleman yok ” düşüncemi sürdürüyorum.